شبیه خوانی هنر مذهبی سنتی با پیشینه ی هزار ساله و مکتبی است سرشار ار فرهنگ اسلامی و ایرانی همچنین تاثیری که تعزیه از قرآن کریم گرفته است و انطباق ماجرای کربلا با پیامبران و در نهایت اشاره ای به صنایع موجود در اشعار تعزیه و نغمات و آهنگهایی که مورد توجه خواص و عام است .

اما سخن بر روی تعزیه خوانی به تعریف امروزی آن است که با نگاهی به وضعیت هنری ، ادبی و اجتماعی دوران صفویه و زمان علامه مجلسی مشخص می گردد که تعزیه حاصل نهضت بازگشت ادبی می باشد این حرکت هنرمندانه مستقیم و غیر مستقیم در قاجار راه رشد پویید و دردوره ناصرالدین شاه به اوج خود رسید ، چنان که این دوره را عصرطلایی تعزیه نام نهاده اند و تعزیه در دوران قاجار به عنوان یک رسانه قلمداد شد.تعزیه که پیش از آن در حیاط کاروانسراها ، بازار ها و گاهی منازل شخصی اجرا می شد ، اینک در اماکن باز یا سربسته تکایا و حسینیه ها به اجرا درآمد . معروف ترین این تکایا یا به تعبیری نمایش خانه ها ، تکیه دولت بود که در همین دوره به دستور ناصرالدین شاه ساخته و به تعزیه خوانی اختصاص یافت .هم اکنون در ایران حسینیه حضرت ابوالفضل العباس علیه السلام قودجان است که بعنوان بزرگترین و باشکوه ترین مرکز برپایی تعزیه مطرح است و همه ساله از اربعین تا ۲۸ صفر با حضور خیل جمعیت بصورت باشکوهی ظهرها و شب ها ، اقدام به برگزاری این هنر سنتی و مذهبی تعزیه می نماید .البته مکان های بسیاری هستند که در طول سال اقدام به برپایی تعزیه می نمایند اما شاخص آنها حسینیه حضرت ابوالفضل علیه السلام در روستای قودجان از توابع شهرستان خوانسار می باشد.

درمیان صدها تعزیه سرای گمنام که کوشیده اند به این واقعه ی بزرگ بپردازند و هنر ناب تعزیه را خلق کنند ، یک نام می درخشد .  میرعزا کاشانی .که متاسفانه اطلاعات بسیار اندکی درباره ی او به ما رسیده است . همین قدر می دانیم که نامش سید مصطفی کاشانی مشهور به میرعزا بوده است . آوازه ی شهرتش در هنر تعزیه به دارالخلافه ی ناصری رسید و به دعوت ناصرالدین شاه به تهران آمد . مدتی در تکیه دولت با تعزیه خوانان به سر می برد و محبوبیتی یافت .

ذکر این نکته ضروری است که کلیه ی نسخ مجالس تعزیه ی میرعزا از طریق میرغم – نوه ی او – به دست تعزیه گردانان عصر ما رسیده است .

از معتبر تعزیه گردانان عصرما می توان از مرحوم هاشم فیاض ، سید محمد سجادی ، توکلی ، عباس جعفری ، عباس گرگانی ، اصغر گرگانی ؛خلیل رضایی ، علی رضایی ، رضا مشایخی ، علی میرزا ماشااله ، حسین شریفی ، محمود ساوه ای ، میرزا غضنفر کاشی ، میرزا یحیی کاشی ،حاج  محمود گل چهره ، حسین سلطانی ، حسین نورانی ، شیخ ابراهیم سماورساز ، میرزاابراهیم هزاخوانی ، سیدمصطفی میر غم ،اصغر مازندرانی ، محمد خان ساوه ای ، میرزا رحمت اله رضایی ، رحمت اله اسکندری ، مشهدی حسن ترابی ، علی ترابی ،میرزا علی صفاریان (باباجان) ، حاج سیدمحمد بوکایی ، سید حسن خوش ضمیر ، سید اکبر بوکایی ، رضا میرزاعلی ، حاج تقی میرزاعلی ،حاج احمد میرزاعلی ، جعفر میرزاعلی ، سید ابراهیم میرجعفری ، مرتضی سلیمانی ، سقفی ، میرزاعلی معین ، حاج تقی عزیزی ، علی چگینی ، نبی اله فقیه ،و اساتیدی که هم اکنون در قید حیات هستند مانند : حاج مرتضی صفاریان ، رضا حیدری ، حاج محمد رضایی ، حاج محمد بخشی نیا ، حاج ابراهیم میرزاعلی  ،حاج مظفر قربان نژاد ، ابوالفضل منبت کار ، علی قویدل ، حاج محمود معینی ، علاءالدین قاسمی و بسیاری از ذاکرین که از قلم ما جامانده اند نام برد .

به حمدلله در این عصر تعزیه جایگاه بسیار خوب اجتماعی را کسب نموده و محققان و موسساتی در این خصوص فعالیت بسیار می نمایند که از جمله آنها مجمع تعزیه ی آل طاها است که توانسته تعزیه را به عنوان هنری مذهبی سنتی و بسیار غنی بعنوان رشته ی دانشگاهی به ثبت برساند و کارگاه های تخصصی دراین خصوص دایر نماید.